Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Η Σαουδική Αραβία εξελέγη μέλος της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των γυναικών

Αίσθηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εξελέγη μέλος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών του ΟΗΕ για την περίοδο 2018-2022. Η μη κυβερνητική οργάνωση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «UN Watch» έχει καταδικάσει το περιστατικό, ενώ επικριτικοί ήταν με τον ΟΗΕ και αρκετοί πολίτες του κόσμου. «Άλλη μια απόδειξη ότι ο ΟΗΕ είναι ένα αστείο», έγραψαν χρήστες του διαδικτύου στο Twitter.
«Αυτή είναι μια “μαύρη” μέρα για τα γυναικεία δικαιώματα και για όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής του UN Watch, Χιλέλ Νόιερ.
Τα μέλη των Επιτροπών του ΟΗΕ συνήθως επιλέγονται πίσω από «κλειστές πόρτες» στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC). Ωστόσο, για πρώτη φορά, μετά από αίτημα της Κίνας, οι ΗΠΑ απαίτησαν να διεξαχθεί ανώνυμη ψηφοφορία. Αξίζει να σημειωθεί ότι 47 από τα 54 μέλη του Συμβουλίου ψήφισαν υπέρ της συμμετοχής της Σαουδικής Αραβίας στην 45μελή επιτροπή, γεγονός που εγείρει ερωτήματα σχετικά με τα κριτήρια που έλαβαν υπόψιν τους πολλές από τις δυτικές δημοκρατίες. Σύμφωνα με υπολογισμούς, τουλάχιστον πέντε κράτη-μέλη της ΕΕ ψήφισαν υπέρ του βασιλείου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χιλέλ Νόιερ δημοσίευσε στο Twitter παλαιότερο επίσημο έγγραφο που είχε αποστείλει η Ρωσία στα Ηνωμένα Έθνη, με το οποίο πρότεινε να γίνει η Σαουδική Αραβία μέλος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο εκτελεστικός διευθυντής του UN Watch άφηνε να εννοηθεί στην περιγραφή ότι η αραβική χώρα καταφέρνει να εξασφαλίζει θέσεις στον ΟΗΕ μέσω μυστικών συμφωνιών που συνάπτει ακόμα και με «εχθρούς» της, όπως η Ρωσία. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η χώρα διαθέτει το 18% των συνολικών αποθεμάτων πετρελαίου στον κόσμο και αποτελεί τον μεγαλύτερο εξαγωγέα του.

Δωρεές του Αγίου Πνεύματος: Το διορατικό και προορατικό χάρισμα

Οι επισημάνσεις με έντονα γράμματα έχουν γίνει από το ιστολόγιο
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 
Γεώργιος Ν. Μανώλης, Θεολόγος,  υπ. ΜΔΕ Ερμηνευτικής Θεολογίας
Ποτέ άλλοτε, όσο στην εποχή μας, δεν υπήρξε τόση παραγωγή και διακίνηση «προφητειών». Καθημερινά προβάλλονται αγιασμένες μορφές της Εκκλησίας, ο λόγος των οποίων παρερμηνεύεται διαστρεβλώνοντας το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας που εκπέμπεται από αυτόν, προκαλώντας ταυτόχρονα σύγχυση στους πιστούς, αφού χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια του φόβου ή της πνευματικής και όχι μόνο ακηδίας, αντί της μετάνοιας, της αγάπης, της συγχώρεσης και του πνευματικού αγώνα.
Στις μέρες αναδεικνύονται ιδιαίτερα επικίνδυνοι εκείνοι, οι οποίοι χρησιμοποιούν της Εκκλησία και τη διδασκαλία της για να προβάλλουν τις δικές τους ιδέες και να πετύχουν τους δικούς τους ιδιοτελείς στόχους, μέσα από την παρερμηνεία και την αλλοίωση της. Έτσι εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, συγχύζουν πνευματικά τους Χριστιανούς, διεκδικώντας ταυτόχρονα για τους εαυτούς τους την ιδιότητα του υπερ-ορθοδόξου ή τον ρόλο του αυθεντικού ερμηνευτή καθώς και του μόνου προασπιστή της πίστεως.
Είναι αλήθεια πως η αγωνία για το μέλλον και ιδιαίτερα για τα έσχατα και όσα σχετίζονται με αυτά, καλλιέργησε στον άνθρωπο μία έντονη τάση για αποκαλύψεις και ανακαλύψεις σχετικά με αυτό, σε κάθε δύσκολη εποχή, εποχή κρίσεων αναδεικνύεται έντονα μία εσχατολογική φλυαρία και αναζήτηση. Βέβαια ο προφητικός λόγος για την Εκκλησία δεν είναι άγνωστος, αλλά αποτελεί ένας από τους τρόπους επέμβασης του Θεού στην ζωή του ανθρώπου και στην ιστορία του. Άλλωστε όταν ακούμε την λέξη προφήτης ο νούς μας πηγαίνει στον άνθρωπο που έχει προφητεύσει ένα γεγονός πριν αυτό πραγματοποιηθεί.
Προφήτης στην Παλαιά Διαθήκη είναι ο άνθρωπος, ο οποίος κλήθηκε από τον Θεό για έναν ιδιαίτερο σκοπό, για μία αποστολή. Ο προφήτης δεν ήταν κάποιος κοσμικός αξιωματούχος, αλλά χαρισματική μορφή, ένα πρόσωπο που είχε την άνωθεν εξουσιοδότηση να επικοινωνεί ή να ενεργεί εκ μέρους του Θεού. Η λέξη «προφήτης» προέρχεται από το «προ» και «φημί» και δεν ερμηνεύεται ως ο προλέγων αλλά ο λέγων αντί κάποιου άλλου. Ο ελληνικός όρος «προφήτης» και ο αντίστοιχος εβραικός «nabhi’» δηλώνουν αυτόν που ομιλεί εξ ονόματος κάποιου άλλου και δευτερευόντως αυτόν που προλέγει τα μέλλοντα, καθώς ο Θεός πολλές φορές δια στόματος των προφητών απεκάλυπτε γεγονότα που έμελε να συμβούν εξαιτίας της παρακοής του λαού είτε χάριν της μετανοίας του. Ο προφήτης, ως άνθρωπος του Θεού, είναι αυτός που ομιλεί αντ᾽ Αυτού και διερμηνεύει τις βουλές εξ ονόματός Του, γινόμενος ο φορέας της θείας Αποκαλύψεως στον άνθρωπο.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν, ότι όπως οι Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη έβλεπαν την πρώτη παρουσία του Χριστού, την ενανθρώπησή Του, και προετοίμαζαν τον λαό για την συνάντηση μαζί Του, έτσι και οι Προφήτες στην Καινή Διαθήκη, οι θεούμενοι και θεόπτες άγιοι, βλέπουν την Βασιλεία του Θεού και καθοδηγούν τον λαό προς την κατεύθυνση αυτή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Θεός επιτρέπει την παρουσία και σήμερα άγιων και προφητών με την ευρύτερη έννοια.
Πολλές φορές στα συναξάρια Αγίων και σύγχρονων Γερόντων, γίνεται αναφορά στα χαρίσματα της διόρασης και της προόρασης, χαρίσματα άρρηκτα συνδεδεμένα με τα στάδια τελείωσης κάποιου στην αγιότητα. Το διορατικό και προορατικό χάρισμα των αγίων Γερόντων, η ικανότητα δηλαδή, να εισέρχεται στα βάθη του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου, καθώς και να γνωρίζει γεγονότα και πράγματα που συνέβησαν στο παρελθόν ή μέλλει να συμβούν, είναι χαρίσματα και καρποί του Αγίου Πνεύματος. Χαρίσματα τα οποία φανερώνονται μέσα από τη βιωτή των αγίων Γερόντων με ταπείνωση και η χρήση τους αποσκοπούν στην ωφέλεια του πιστού, άλλοτε με την αποκάλυψη αυτών και άλλοτε με την αποσιώπηση τους.
Οι αποκαλύψεις αυτές, που αποδεικνύουν τα χαρίσματα της διόρασεως, της προοράσεως καθώς και της ιάσεως, γίνονται πάντοτε με ταπείνωση και πάντοτε προς ωφέλεια του άλλου και όχι προς προβολή εκείνου που αποκαλύπτει τα χαρίσματα αυτά. Πρόκειται για χαρίσματα που δίδονται από τον Θεό, όχι από ιδιοτέλεια και εγωισμό του ανθρώπου, αλλά ως δωρεές του Θεού, προς τον αγωνιζόμενο ταπεινό και ανιδιοτελή Χριστιανό. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας σημειώνει πως εκ ταπεινώσεως διάκρισις, εκ διακρίσεως διόρασις, εκ διοράσεως προόρασις.
Η προόραση είναι το χάρισμα να βλέπει ο άγιος του Θεού γεγονότα που πρόκειται να συμβούν ή να γνωστοποιηθούν στο μέλλον. Το προορατικό χάρισμα, είναι το χάρισμα του να βλέπει κανείς πριν από τα γεγονότα, ενώ διορατικό χάρισμα είναι το χάρισμα του διορώ, που θα σημαίνει να βλέπεις κανείς δια μέσου, ώστε τα φυσικά εμπόδια να μην τον εμποδίζουν να βλέπει σε μία απόσταση που δεν υπάρχει οπτική επαφή ή μέσα από εμπόδια ή στα βάθη της γης, ακόμα και  στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Το χάρισμα της διόρασης ενέχει μέσα του δύο στοιχεία: τη γνώση των μυστηρίων του Θεού, αλλά και τη γνώση των μυστικών της καρδιάς. Ως προς το τελευταίο αυτό στοιχείο θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι διόραση είναι το εκ Θεού χάρισμα να εισέρχεται κάποιος στον ψυχικό κόσμο του άλλου, να βλέπει αντικείμενα και γεγονότα που είναι αδιόρατα, μη ορατά, για τους άλλους.
Η διόραση προσφέρεται από το Θεό εφόσον υπάρχει αγιότητα βίου και αγώνα κατά των παθών. Επομένως στον πνευματικό αγώνα πρώτον έρχεται η απάθεια του σώματος, όπου νεκρώνονται τα πάθη χάρις την άσκηση. Στη συνέχεια έρχεται η απάθεια της ψυχής, η οποία συνδέεται με τη γνώση των Μυστηρίων του Θεού, και  άνθρωπος του Θεού τότε γίνεται διορατικότατος ως προς τα θεία πράγματα, τις οπτασίες και τις αποκαλύψεις και προορατικότατος ως προς την ανθρώπινη πραγματικότητα, για όσα πρόκειται να συμβούν.
Εν τέλει και τα δύο χαρίσματα είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός βλέπει τα παρόντα, τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Επομένως και ο άγιος του Θεού που έχει τη χάρη του Θεού βλέπει με τον τρόπο του Θεού, είναι θα λέγαμε η όρασις του Θεού.
Σήμερα ζούμε σε μία εποχή, στην οποία εξαιτίας των οικονομικών, κοινωνικών και πνευματικών καταστάσεων κάποιοι προσπαθούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην απώλεια, παρερμηνεύοντας τον λόγο της Εκκλησίας και των αγίων της. Χρησιμοποιώντας τον λόγο των Αγίων και ιδιαίτερα των σύγχρονων Γερόντων είτε για ίδιον υλικό όφελος, είτε ενεργώντας εωσφορικά, για να απελπίσουν τον σύγχρονο άνθρωπο και να τον απομακρύνουν εντέλει από τη σωστική χάρη της Εκκλησίας και του Χριστού, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, σπέρνεται η απελπισία στη ζωή του ανθρώπου την πιο δύσκολη στιγμή, και την ώρα που πρέπει να κοιτάξει το Φως που φωτίζει τα πάντα ο άνθρωπος απελπίζεται και στρέφεται προς το σκοτάδι.
Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβόλου, είναι μία αμαρτία θανάσιμη καθώς οδηγεί στον πνευματικό θάνατο στην αποκοπεί της κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό, σε αντίθεση με τη πίστη που είναι η ελπίδα του ανθρώπου, η απόλυτη βεβαιότητα και ασάλευτη πεποίθηση ότι ο Χριστός είναι η σωτηρία. Η πίστη στον αληθινό Θεό που συνεπάγεται και εμπιστοσύνη στο θέλημα Του καθίσταται το μόνο μέσον αντίστασης σε κάθε εποχή. Ο ίδιος ο Χριστός βεβαιώνει πως κανείς δεν μπορεί να προγνωρίζει το μέλλον εκτός από τον Θεό. Έτσι μόνο οι άγιοι, ως οι φίλοι του Θεού, μπορούν μετά από θεία παραχώρηση να γίνουν στόματα του Θεού και να μιλήσουν για τα μέλλοντα. Ούτε και αυτά τα πονηρά πνεύματα δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον, παρά τις επεμβάσεις και συγχύσεις που προκαλούν στον άνθρωπο μέσα από τη μαγεία, την αστρολογία και εν γένει κάθε είδους μελλοντολογία.
Ο Χριστιανός οφείλει να ζει βίο ενάρετο και να προκόβει πνευματικά και να είναι έτοιμος κάθε στιγμή τόσο για τη Δευτέρα Παρουσία όσο και για τη δική του παρουσία ενώπιον του Θεού την ώρα του θανάτου. Δεν έχει σημασία αν το τέλος έρθει σε ένα χρόνο ή σε 100 χρόνια. Ας αφήσουμε το μέλλον και τα έσχατα στα χέρια του Θεού και ας μη σκοτίζουμε το νου μας πελαγοδρομώντας μέσα σε επικίνδυνες ατραπούς. Σε αντίθετη περίπτωση, το αποτέλεσμα θα είναι η σύγχυση, ίσως και η απώλεια.
Στις περιπτώσεις δε των σύγχρονων αγίων γερόντων οι προρρήσεις τους είχαν σκοπό τη παιδαγωγία και τη σωτηρία του άνθρωπου, είτε για να κλονίσουν είτε για να ενισχύσουν τον άνθρωπο, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Μοναδικός σκοπός είναι η αφύπνιση του αμαρτωλού άνθρωπου και η μετάνοια, όπως στην περίπτωση των Νινευιτών και του Ιωνά. Μόνο μέσα σε αυτήν τη συνάφεια μπορούμε να δούμε και το προορατικό χάρισμα των σύγχρονων αγίων γερόντων και όχι στα πλαίσια της υλικής ή εθνικής αποκατάστασης όπως συμβαίνει πολλές φορές στις μέρες μας με τη παρουσίαση λόγων που αποδίδονται σε αγίους και που ποτέ δεν ειπώθηκαν από αυτούς, αλλά αποδίδονται σε αυτούς για να αποκτήσουν κύρος και εγκυρότητα, που όμως έχουν ως στόχο τον πνευματικό αποπροσανατολισμό των πιστών. Αλλιώς απομονώνοντας τους λόγους τους και ερμηνεύοντας τους αυθαίρετα έξω από το πνεύμα της Εκκλησίας, δεν έχουμε μπροστά μας έναν άγιο αλλά έναν μάγο θαυματοποιό, κάτι το οποίο αποκλείεται να επεδίωκε ο άγιος του Θεού.
Οι περισσότεροι σήμερα στέκονται στις  προρρήσεις του Αγίου και αγωνιωδώς κοπιάζουν να βρουν την πραγμάτωση τους στο σήμερα έχοντας συνηθίσει στα εύκολα και άκοπα, ενώ αντιπαρέρχονται την ουσία της ζωής και του λόγου ενός Αγίου, που είναι η αγωνιστική διάθεση, το πνεύμα της ταπείνωσης και της καταλλαγής με τον άλλο και τον Θεό. Κάθε προσπάθεια ερμηνείας των προφητικών του λόγων έξω από αυτά τα κριτήρια μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.
Φθάνοντας στο τέλος σκέφτομαι και ψάχνω με ποιον λόγο και με ποια σκέψη να κατακλείσω τη γραφή μου, ώστε μέσα σε αυτόν να συμπεριλάβω όλα όσα έγραψα και όλα όσα θα ήθελα να γράψω και δεν μπόρεσα μέχρι τούτη την ώρα. Αναζητώ τον τρόπο να καταδείξω πως ο Χριστιανός δεν έχει ανάγκη να γνωρίζει το μέλλον και να αναζητά προφήτες και προφητείες, παρά να ελπίζει και να εμπιστεύεται τον Θεό και να αγωνίζεται διαρκώς τον αγώνα της μετάνοιας, της αλλαγής. Αναπόφευκτά λοιπόν θυμάμαι τους στίχους του τραγουδιού που δίνουν απάντηση σε κάθε άνθρωπο, πιστό ή όχι, που αγωνιά για όσα συμβαίνουν γύρω του και για όσα μέλλει να συμβούν: Και σήμερα φουρτούνα και σήμερα βροχή / με πόλεμο ψευτιά και αδικία / ο φόβος του θανάτου απλώνετε στη γη / μα ατάραχοι μένουν οι πιστοί. / Σηκώνουνε τα χέρια του ψηλά στον ουρανό / εσύ είσαι η μόνη ελπίδα που τους μένει / γύρω τους απλώνετε γαλήνη θεϊκή.

Το Ψέμα της Νέας Εποχής

Σχόλιο ιστολογίου: Πέραν των όσων χρήσιμων, αναφέρει το άρθρο, σε οικονομικό επίπεδο, η Νέα Εποχή, έχει σαν οικονομικό σύστημα τον Νεοφιλελευθερισμό.
Σύμφωνα με αυτό το απάνθρωπο οικονομικό σύστημα, όλα πρέπει να είναι ιδιωτικά. Ο Άνθρωπος, αν δεν βρίσκει εργασίας, δεν μπορεί να ασφαλιστεί. Δεν μπορεί να έχει υγειονομική ασφάλιση. Γιατί; Γιατί φίλε μου (και αυτό το έχω διαπιστώσει σε πολλές συζητήσεις μου με Ρεπουμπλίκανους δηλαδή δεξιούς - ακροδεξιούς Αμερικάνους) το σκεπτικό είναι: «γιατί να πληρώνω εγώ για δημόσια υγεία, για ανθρώπους που δεν εργάζονται; Γιατί να τους πληρώνω εγώ τα έξοδα της υγείας τους;»
Βλέπεις πόσο μπαίνει το «εγώ» μπροστά και με τι μέσο κρίνουν τον άλλον; Με το χρήμα. Δεν έχεις δουλειά; Δεν έχεις τίποτα σε υγεία, παιδεία, κοινωνικά επιδόματα, γιατί είσαι τεμπέλης. Δεν παίζει ρόλο αν υπάρχει μεγάλη ανεργία, αν μπορεί να έχεις μπλέξει με τα ναρκωτικά που δεν τα κυνηγάνε, αν είσαι με ελλιπείς γνώσεις γιατί τέλειωσες δημόσιο σχολείο το οποίο το έχουν υποβαθμίσει και όχι ιδιωτικό από όπου βγαίνουν με περισσότερες γνώσεις.
Ξέρεις πολλά κολέγια στο εξωτερικό, είναι κάτι σαν κύκλωμα, τους καλούς απόφοιτους, τους στέλνουν σε πολυεθνικές. Οπότε εσύ που τελείωσες δημόσια εκπαίδευση…..Δεν είσαι σε αυτό το Ιδιωτικό Κύκλωμα Παιδείας και μετέπειτα εξασφαλισμένης εργασίας από τα συνεργαζόμενα Κολέγια με Οικονομικά Μεγαθήρια….
Πέραν αυτού, αυτό το οικονομικό έκτρωμα, σου λέει να κερδίζεις όσο μπορείς περισσότερο. Δηλαδή, όχι να έχεις μία άνετη ζωή, αλλά να κερδίσει στον μέγιστο βαθμό. Δεν υπάρχει όριο. Και πέραν αυτού επειδή η αγορά είναι «ελεύθερη», να κερδίσεις εκμεταλλευόμενος τον συνάνθρωπό σου. Δηλαδή του δίνει λιγότερα από όσο πρέπει, οι συνθήκες εργασίας, υγιεινής και ασφάλειας είναι όσο γίνεται ποιο οικονομικές για τον εργοδότη, αλλά όχι οι σωστές.
Σε μαθαίνουν πως αυτά που μετράνε στη ζωή σου είναι: ο ανταγωνισμός, το κέρδος, η καριέρα. Ζεις για να δουλεύεις.
Θα μου πεις δηλαδή να γίνουμε κομμουνιστές; Ή σοσιαλιστές; Αυτοί με πιασάρικες έννοιες κάνουν τους κοινωνικά ευαίσθητους και σε έχουν να δουλεύεις για να ζούνε και αυτοί με μεγάλα κέρδη και στην πολυτέλεια.
Να ζεις με ευαισθησία όπως ορίζεται και οριοθετείται από την Ορθόδοξη πίστη. Να δίνεις ελεημοσύνη, να μην θες το μέγιστο κέρδος το οποίο ενέχει το αμάρτημα της πλεονεξίας, να είσαι έντιμος στο κράτος και να πληρώνεις ότι πρέπει προς αυτό και προς τους πολίτες δίνοντάς τους προϊόντα ποιοτικά και όχι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.  
Ως προς το θρησκευτικό σκέλος, μεγάλη προσοχή στην πλάνη. Διάφοροι, λένε ότι και η Ορθοδοξία, όμως βάζουν μέσα και άλλα πράγματα, αιρετικά, πλάνες και δημιουργούν ιστορίες που καμία σχέση δεν έχουν με την Ορθοδοξία μας. Ξεκινούν από τον Ιησού και καταλήγουν στους.....εξωγήινους....
Φίλε μου, υπάρχουν πολλά όμορφα Πατερικά Κείμενα, γραμμένα από φωτισμένους Πατέρες της Ορθοδοξίας μας, που με την Χάρη του Τριαδικού Θεού, μπορούν να μας βοηθήσουν για να γίνουμε ταπεινοί, να πολεμήσουμε τον εγωισμό, την φιλαυτία, την περιφάνεια, κλπ. Ασχολήσου με αυτά. Αυτά δυναμώνουν και σώζουν την ψυχή μας.
Η ψυχή αγριεύει όταν ασχολείσαι με κείμενα γραμμένα από κοσμικούς και διάφορους παρόμοιους, που λόγω της εποχής μας, πετάνε τις "προφητείες" τους, ή τις ερμηνείες τους, στα όσα λένε οι Πατέρες της Ορθοδοξίας για τα επερχόμενα. Αν η ψυχή δεν είναι καθαρή από το "εγώ", δεν ερμηνεύει, αλλά παρερμηνεύει και πλανάται. Και στην πλάνη υπάρχει ο διάολος. Μείνε κοντά σε ότι σου δίνει η Ορθοδοξία για να βλέπεις καθαρά. Και μην προχωράς χωρίς την καθοδήγηση του Πνευματικού σου. Χωρίς την εξομολόγηση.  
Μίλησε με τον Πνευματικό σου και εκείνος κρίνοντας θα σου προτείνει τι να διαβάσεις, για να βοηθηθείς πνευματικά μέσα από την Ορθόδοξη Πίστη.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 
Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου
Γεννηθήκαμε σέ μιά ἐποχή ἀναμετρήσεων. Μιά ἐποχή πού μοιάζει βέβαια μέ ἄλλες, ὅμως ἔχει τήν δική της ξεχωριστή σφραγίδα, ἀφοῦ ἡ ἱστορία δέν ἐπαναλαμβάνεται.
Ἕνα χαρακτηριστικό τῆς ἐποχῆς αὐτῆς εἶναι ἡ ἐκπληκτική καί ταχύτατη διάχυση τοῦ κακοῦ, ἡ παρουσία του σέ συνεχῶς ἐναλλασσόμενες μορφές. Αὐτός πού μπορεῖ νά δεῖ, θλίβεται βλέποντας νά ἐνεργεῖται σέ ἕνα κόσμο κόσμημα τό μυστήριο τῆς ἀνομίας (Β΄ Θεσ. 2,7).
Εἴμαστε μακριά ἀπό τά χρόνια τῆς σχετικῆς ἀθωότητας, ὅπου ἁπλά ὁ λύκος παραμόνευε νά ξεμοναχιάσει τά πρόβατα. Ὁ λύκος πλέον ἔχει μεταμφιεσθεῖ σέ βοσκό καί παριστάνει ὅτι τά φυλάει. Ἔχει φορέσει τό προσωπεῖο τῆς κυβέρνησης, τοῦ προέδρου, τοῦ παγκόσμιου ὀργανισμοῦ, καί καταχρᾶται τήν συμπυκνωμένη ἐξουσία πού βρίσκεται στά χέρια του. Οἱ φαινομενικά ἰσχυροί παρουσιάζονται στό προσκήνιο σάν σωτῆρες μέ εὐαισθησίες καί φιλότιμοι ἐργάτες τοῦ συλλογικοῦ συμφέροντος, στήν πραγματικότητα ὅμως δέν εἶναι παρά μία καλλωπισμένη βιτρίνα, πού ὑπηρετεῖ τούς σκοπούς μιᾶς παγκόσμιας ἐλίτ. Ἡ τελευταία ἀποτελεῖται ὄχι ἀπό ἁπλῶς “ἄφρονες πλουσίους”—κεφαλαιοκράτες, πού ἀρέσκονται νά ἐπιδεικνύουν τόν πλοῦτο τους, ἀλλά ἀπό τούς οἰκονομικά πανίσχυρους, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν νά μένουν στήν ἀφάνεια.
Αὐτή ἡ μικρή ὁμάδα πού ἐξουσιάζει ἀπό τά παρασκήνια, χρωματίζεται ἀπό μεταφυσικές ἀρχές πού ἀνάγονται στόν ἀποκρυφισμό καί τόν γνωστικισμό. Σέ αὐτά βασίζεται καί ἡ φιλοσοφία τῆς “νέας τάξης” πραγμάτων. Τό πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς χρησιμοποιεῖ τόν ζωδιακό διαχωρισμό τῆς ἱστορίας. Μιλᾶ γιά τό χρονολογικό τέλος τῆς ἐποχῆς τοῦ ἰχθύος καί τήν ἀρχή τῆς ἐποχῆς τοῦ ὑδροχόου. Ὁ ἰχθύς εἶναι σύμβολο τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί κατ’ αὐτούς ἡ ἔλευση τῆς νέας ἐποχῆς θά σημάνει καί τό τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σκοπίμως παρερμηνεύεται ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅτι θά εἶναι μαζί μας μέχρι τό τέλος τοῦ αἰῶνος, ἐφόσον μεταφράζουν τόν ἀναφερόμενο αἰῶνα σάν μιά ἱστορική περίοδο πού ἀναγκαστικά θά τελειώσει. Αὐτό φυσικά δέν ἀληθεύει, ἀφοῦ  ὁ Χριστός μέ τόν ὄρο αἰῶνας ἐννοεῖ τό διάστημα τῆς ἱστορίας ἕως τήν Δευτέρα Παρουσία. Σύμφωνα μέ τούς ὀπαδούς τῆς νέας τάξης, ὅπως στήν ἐποχή τοῦ Ἰχθύος ἡ κυρίαρχη φιγούρα τοῦ Χριστοῦ ἔπαιξε καταλυτικό ρόλο στήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι καί στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου ἀναμένεται ἕνας ἡγέτης παγκοσμίου ἐμβελείας, ὁ ὁποῖος θά μυήσει τήν ἀνθρωπότητα μέ μαγικό τρόπο σέ πιό προηγμένο ἐπίπεδο συνειδητότητας. Ὁ Χριστός ὑποβιβάζεται σέ μύστη, ἀνάμεσα σέ πολλούς ἄλλους, καί τό περιεχόμενο τῶν Γραφῶν θεωρεῖται τροχοπέδη γιά τήν πνευματική ὠρίμανση τοῦ ἀνθρώπου. Κατά τούς ἰσχυρισμούς τῆς νέας τάξης, ἀπό ἐδῶ καί πέρα οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά στραφοῦν πρός τόν νέο Μεσσία, ὁ ὁποῖος θά ἐπωμισθεῖ τήν καθοδήγηση τῆς ἀνθρωπότητας σέ μιά ἐποχή εἰρήνης, ἰσότητας καί ἀνώτερης φώτισης.
Οἱ θέσεις τῶν ἀποκρυφιστῶν αὐτῶν ἐρείδονται σέ μία βασική διαστρέβλωση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ὁ ὄφις δέν θεωρεῖται ὡς μία δόλια παρουσία πού μέσω τῆς πλάνης προκάλεσε τήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ὡς προμηθεϊκή φιγούρα, δηλαδή εὐεργέτης τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή σέ αὐτόν τάχα ὀφείλεται ὁ ἐμπλουτισμός τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μέ τό πνεῦμα. Τά λόγια τοῦ διαβόλου, ὡς μόνου φορέα τοῦ φωτός (Ἑωσφόρου), θεωροῦνται πέρα ὡς πέρα ἀληθινά, ἀφοῦ ὁ διάβολος κατέστησε ἱκανό τόν ἄνθρωπο νά διακρίνει ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό καί νά ὀρθωθεῖ ὡς ἴσος μπροστά στόν Θεό. Ἀποσπασμένος ἀπό τόν Θεό ἔχει πλέον αὐτογνωσία, συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του ὡς ξεχωριστῆς ὀντότητας μέ ἐλευθερία βούλησης. Οἱ νοητικές του λειτουργίες φέρουν μέσα τους τό θεϊκό στοιχεῖο, ὅπου ἀνακαλύπτοντας το μπορεῖ ὁ ἴδιος νά γίνει Θεός.
Στόν πυρῆνα τῆς ἰδεολογίας τῆς νέας τάξης πραγμάτων βρίσκεται αὐτό ἀκριβῶς τό εὐαγγέλιο τοῦ ὄφεως, πού ἐνῶ ἐμπνέεται ἀπό μίσος πρός τόν Θεό καί τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζεται ὡς ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἕναν θεό μοχθηρό.
Ἡ παγκοσμιοποίηση ὑποκρίνεται ἀνεκτικότητα στήν διαφορετικότητα. Στό πλαίσιο τῆς ἰδεολογίας ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνει θεός, χάνεται ἡ ταπείνωση καί ἡ ἐπαφή μέ τό θεῖο. Ἐν συνεχεία, ἡ ὑποταγή στά προσωπικά πάθη θεμελιώνεται ὡς κανόνας, μέ τό πρόσχημα ὅτι προάγει τήν ἀτομικότητα. Στήν οὐσία δέν εἶναι παρά μιά ἔμμεση προτροπή γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου τῆς νέας τάξης.
Ἄν ἐξετάσουμε τά πράγματα ἀντικειμενικά, θά βρεθοῦμε μπροστά σέ μιά ἐντέχνως καλυμμένη ἀπέχθεια, μίσος καί βαθειά διάθεση γιά τήν κατάλυση τῆς Χριστιανικῆς ἀλήθειας. Ἕνα πλῆθος ἡγετῶν ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς τό ὅραμα μιᾶς ὑφηλίου ὑπό τήν ἐξουσία ἑνός παγκόσμιου κέντρου διακυβέρνησης μέ σημαία τήν ἑνότητα, πού θά καλλιεργήσει τήν ἀλληλοκατανόηση καί τόν σεβασμό μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὑπερβαίνοντας γεωγραφικά ἤ ψυχικά σύνορα. Ἀλλά αὐτό εἶναι ἁπλά τό δόλωμα γιά ὅσους στεροῦνται κριτικῆς σκέψης. Ἀφοῦ ὑπονομεύσουν τίς ἀξίες πού καθιστοῦν δυνατή τήν οὐσιαστική κοινωνία μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, καί ἀπομονώσουν κάθε ἄνθρωπο στό κάστρο τοῦ ἀτομικισμοῦ του, ὁδηγώντας τον ἔτσι σέ ἀπόγνωση καί ἀνασφάλεια, οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι, κυριευμένοι ἀπό τό ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης, θά ζητήσουν νά γίνουν πολτός στόν ἀναδευτῆρα τῆς παγκοσμιοποίησης.
Οἱ ἀρχιτέκτονες αὐτοῦ τοῦ συστήματος διακυβέρνησης ἐργάζονται ἀκατάπαυστα. Ἡ τακτική μέ τήν ὁποία προσπαθοῦν νά ἐπιτύχουν τήν ψυχολογική κατάρρευση τῶν ἀνθρώπων ἔχει σάν κέντρο της τόν φόβο. Ὅταν κάποιος βρίσκεται σέ καθεστώς φόβου, οἱ κινήσεις του εἶναι τυφλές καί προσπαθεῖ νά κρατηθεῖ ἀπό τό πρῶτο πράγμα πού θά τόν κάνει νά αἰσθανθεῖ ἀσφαλής. Αὐτό ἐκμεταλλεύονται οἱ κυβερνῶντες σκηνοθετώντας καταστροφικά γεγονότα. Αὐτονόητο εἶναι ὅτι δέν τούς ἐνδιαφέρει νά λύσουν τά ἤδη ὑφιστάμενα προβλήματα, ἀφοῦ συμβάλλουν στήν γενικότερη κοινωνική κατάρρευση. Ἄν προκύψουν ἀμφιβολίες ἤ δυσαρέσκεια γιά τήν πολιτική τους, ὁπλίζουν τό ψυχολογικό ὁπλοστάσιο τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, γιά νά ἀφαιρέσουν τήν κριτική σκέψη τῶν ἀνθρώπων.
Τό κακό ἔχει ἐξαπολύσει μιά ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση κατά τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί κατά τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας πιστούς καί φιλάνθρωπους, πῶς μποροῦμε νά μένουμε ἀμέτοχοι; Καί ἄν ἀποφασίσουμε νά ἀντιταχθοῦμε στό κακό, πῶς θά μπορέσουμε νά τό ἐπιτύχουμε παρά μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ; Μά ὁ Χριστός δέν ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ἁπλή συναίνεση. Ζητάει ὑπέρβαση. Δέν ζητᾶ μισθωτούς ἐργάτες. Ζητᾶ ἐλεύθερους φίλους. Δέν ζητᾶ λίγο χῶρο στήν ψυχή μας, ἀλλά ὁλόκληρη τήν ψυχή μας. Δέν ζητᾶ νά κάνουμε ἐλιγμούς, γιά νά ἱκανοποιήσουμε καί Θεό καί ἀνθρώπους. Ζητᾶ νά εἴμαστε ἀνυποχώρητοι, ἄν οἱ ἄνθρωποι στέκονται ἐμπόδιο στήν ἀφιέρωσή μας σ’ Ἐκεῖνον. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τά πάντα, γι’ αὐτό καί μᾶς ζητᾶ τά πάντα.
Ἡ χριστιανική συνείδηση γνωρίζει ὅτι τά πάντα γίνονται ἐπειδή τά παραχωρεῖ ὁ Θεός. Καί τά παραχωρεῖ ἐπειδή γνωρίζει νά ἐξάγει ἀπό τό κακό ἀγαθό, δίνοντας μας τήν εὐκαιρία νά σφυρηλατηθοῦμε στήν δοκιμή, στήν ὑπομονή, στήν ἐλευθερία, στό μαρτυρικό φρόνημα, στήν καλλιέργεια τῆς ἀγάπης. Τά πάντα ἐνέχουν τήν θεϊκή σοφία καί ἀγάπη, πού παραμένει σέ μᾶς ἀνεξιχνίαστη.
Μποροῦμε νά κάνουμε ὁ καθένας τήν δική του ἐπανάσταση μέ μιά ὁμολογία τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τόσο ἐξωτερικά, ἀλλά μέσα ἀπό οὐσιαστικό πνευματικό ἀγώνα. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δύναμη πού ἀνατρέπει κάθε ἀντίθεη δύναμη. Ἀπό τήν στιγμή πού καθένας μας μεταμορφώνεται ἐσωτερικά, αὐτόματα συμμεταβάλλεται καί ὁ κόσμος, ἐπειδή κάθε ἄνθρωπος εἶναι μέρος τοῦ κόσμου. Ἐξάλλου, δέν εἴμαστε ἐμεῖς πού θά κερδίσουμε τήν μάχη μέ τόν διάβολο, ἀλλά Ἐκεῖνος πού τό ἔχει κάνει ἤδη καί ἔχει τήν δύναμη νά ἀποκαταστήσει ὁλόκληρη τήν δημιουργία στήν θεϊκή δόξα. Ἐμεῖς δέν γνωρίζουμε νέα ἐποχή. Γνωρίζουμε τήν “καινή κτίση”, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἄς γινόμαστε ἁπλοί καί ταπεινοί, ὥστε νά μᾶς φωτίζει μέ τήν ἄκτιστη Χάρη Του καί νά μᾶς καθιστᾶ “υἱούς φωτός καί ἡμέρας”.

Άγιος Γέροντας Παΐσιος: «Ο διάβολος είναι αδύναμος»

«- Γέροντα, μου λέει ό λογισμός ότι ο διάβολος, ίδίως στίς μέρες μας, έχει πολλή δύναμη.
- Ο διάβολος έχει κακία καί μίσος, όχι δύναμη. Η άγάπη του Θεού είναι παντοδύναμη. Ο σατανάς προσπαθεί νά φανεί παντοδύναμος, άλλά δέν τά καταφέρνει. Φαίνεται δυνατός, άλλά είναι τελείως άδύναμος. Πολλά καταστρεπτικά σχέδιά του χαλούν, πριν κάν άρχίσουν να πραγματοποιούνται. Θά άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας μερικά άλητάκια νά χτυπούν τά παιδιά του;
- Γέροντα, φοβάμαι τά ταγκαλάκια.
- Τί νά φοβηθείς; Τά ταγκαλάκια δέν έχουν καμία δύναμη. Ο Χριστός είναι παντοδύναμος. Ό πειρασμός είναι σάπιος. Σταυρό δέν φοράς; Τά όπλα τού διαβόλου είναι άδύναμα. 'Ο Χριστός μας μας έχει όπλίσει μέ τον Σταυρό Του. Μόνον όταν άφήνουμε τά όπλα τά πνευματικά, τότε ο έχθρός έχει δύναμη. Ένα μικρό σταυρουδάκι έδειξε ένας όρθόδοξος ιερέας σέ έναν μάγο και έκανε νά τρέμει ό δαίμονας πού είχε επικαλεσθεί μέ τις μαγείες του.
- Γιατί φοβάται τόσο πολύ τόν Σταυρό;
- Γιατί, όταν ό Χριστός δέχθηκε τούς έμπτυσμούς, τά ραπίσματα καί τά χτυπήματα, τότε συντρίφθηκε τό βασίλειο καί η έξουσία τού διαβόλου. Μέ τί τρόπο νίκησε ό Χριστός! «Μέ τό καλάμι συντρίφθηκε το κράτος του διαβόλου», λέει κάποιος Αγιος. Όταν δηλαδή Τού έδωσαν τό τελευταίο χτύπημα μέ τό καλάμι στό κεφάλι, τότε συντρίφθηκε ή έξουσία τού διαβόλου.
Δηλαδή η ύπομονη είναι η πνευματική άμυνα καί η ταπείνωση τό μεγαλύτερο όπλο κατά τού διαβόλου. Τό μεγαλύτερο βάλσαμο της σταυρικής Θυσίας τού Χριστού είναι πού συντρίφθηκε ό διάβολος. Μετά την Σταύρωση τού Χριστού, είναι πιά όπως το φίδι πού τού έχει αφαιρεθεί τό δηλητήριο η όπως τό σκυλί πού τού έχουν αφαιρεθεί τά δόντια. Αφαιρέθηκε τό φαρμάκι άπό τόν διάβολο, άφαιρέθηκαν τά δόντια άπό τά σκυλιά, τούς δαίμονες, καί είναι τώρα άφοπλισμένοι καί έμεϊς μέ τόν Σταυρό όπλισμένοι. Τίποτε, τίποτε δέν μπορούν νά κάνουν οί δαίμονες στό πλάσμα τού Θεού, όταν δέν τούς δώσουμε έμεϊς δικαιώματα. Μόνο φασαρία κάνουν… δέν έχουν έξουσία.»
-------------------------------------------
«- Γέροντα, πως είναι ο διάβολος;
- Ξέρεις τί «όμορφος» είναι; Αλλο πράγμα! Μόνο να τόν δής!! και πως ή άγάπη του Θεού δέν έπιτρέπει να βλέπη ό άνθρωπος τόν διάβολο! Ώ, θά πέθαιναν οί περισσότεροι άπό τόν φόβο τους! Σκέψου άν τόν έβλεπαν πως ένεργει, άν έβλεπαν τήν... «γλυκειά» του μορφή! Μερικοί πάλι θά είχαν τήν καλύτερή ψυχαγωγία! Ξέρεις τι ψυχαγωγία; Πώς τό λένε; Σινεµά;... Γιά νά δή κανείς όμως ένα τέτοιο έργο, πρέπει νά πλήρωση πολλά..., καί πάλι άν θά μπορέσή νά τό δή!
- Εχει κέρατα, ουρά;
- Ναί, όλα τά έξαρτήματα!
- Γέροντα, οί δαίμονες έγιναν τόσο άσχημοι, όταν έπεσαν και έγιναν άπό Άγγελοι δαίμονες;
- Εμ, βέβαια! Και είναι τώρα σαν να τούς χτύπησε κεραυνός. Αν πέσει κεραυνός και χτυπήσει ένα δένδρο, δεν θα γίνη αμέσως το δένδρο ένα μαύρο κούτσουρο; Έτσι καί αύτοί είναι σαν να τούς χτύπησε κεραυνός. 'Ενα διάστημα έλεγα στό ταγκαλάκι: «Να έρχεσαι να σέ βλέπω, .… για να μήν πέσω στα χέρια σου. Τώρα καί μόνον πού σε βλέπω, φαίνεσαι πόσο κακός είσαι. Αν πέσω στα χέρια σου, τί κακό έχω να πάθω!»
Αποσπάσματα:
από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τόμος Α σελ 57 - 59»  (ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ) 

«Μη φοβάσαι,… Είμαι ο Άγγελος-Φύλακας του Ναού»

Ὁ Ἀκοίμητος Φύλακας - Ἄγγελος τοῦ Ναοῦ, τῆς Ἁγίας Τράπεζας
~ Κάποτε ἕνας Ἱερεὺς μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑξῆς.
Κάποιο βράδυ, πῆγε κάπως ἀργὰ στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ εἶχε ξεχάσει κάτι, ποὺ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ τὸ πάρη.
Τὴν ξεκλείδωσε καὶ μπῆκε μέσα. Ἦταν σκοτεινά.
Ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη, τὴν ὁποία εἶχε ξεχάσει ἀνοιχτὴ (δὲν εἶχε τραβήξει τὴν κουρτίνα, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχαν καὶ βημόθυρα στὴν Πύλη), βλέπει ἕναν ἀστραφτερὸ Ἄγγελο μὲ ξίφος πύρινο στὸ χέρι, νὰ στέκεται δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα!
Τρόμαξε τόσο πολύ, ποὺ τράπηκε σὲ φυγή!
Φοβήθηκε!…
Φθάνοντας στὸν Νάρθηκα (ὁ Ναὸς ἦταν μεγάλος), ἀκούστηκε μιὰ φωνή: 
«Στάσου!…».
Στάθηκε, λοιπόν, κοκκάλωσε! μαρμάρωσε!
Μὴ φοβᾶσαι,… τοῦ εἶπε πολὺ γλυκὰ ἡ φωνή. Εἶμαι ὁ Ἄγγελος - Φύλακας τοῦ Ναοῦ.
Ὅταν μία Τράπεζα σὲ ἕναν Ναὸ καθαγιάζεται καὶ γίνεται Ἁγία, ὁ Κύριος, ὁ Παντοκράτωρ, ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», τοποθετεῖ ἕναν ἀκοίμητο Ἄγγελο – Φύλακα δίπλα στὴν Ἁγία
Τράπεζα.
Καθ᾿ ὃν χρόνον ἔλεγε αὐτὰ ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἱερεὺς ἦταν ἀκίνητος στὸν Νάρθηκα καὶ ἄκουγε ἔντρομος, μὲ τὴν πλάτη πρὸς τὸ Ἱερό.
Καὶ συνέχισε μὲ ἀκόμη πιὸ γλυκειὰ φωνὴ ὁ Ἄγγελος:
Ἔλα, γύρισε, κλεῖσε, σὲ παρακαλῶ, τὴν Ὡραία Πύλη, ποὺ ξέχασες ἀνοιχτή…
Ὁ Ἄγγελος εἶπε στὸν Ἱερέα «σὲ παρακαλῶ!» Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς λέμε στὸν σύτροφό μας, στὸ παιδί μας, στὸν ἀδελφό μας, στὸν πλησίον μας,«σὲ παρακαλῶ!»
Πόσοι;
Γύρισε ὁ Ἱερεὺς –τοῦ εἶχε φύγει ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος · μέσα του βασίλευε γαλήνη–καὶ δὲν εἶδε πλέον τὸν Ἄγγελο.
Προχώρησε δισταχτικά, ἀλλὰ τώρα χωρὶς φόβο· μὲ σεβασμό. Μὲ συστολὴ καὶ δέος ἔπιασε τὴν κουρτίνα τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ σιγὰ-σιγὰ τὴν ἔκλεισε.
Μέσα του ὅμως ἄρχισε νὰ ἀναρωτιέται:
«Μὴν ἦταν φαντασία μου; !… Μήπως ὀνειρευόμουν;… Μήπως ἔχω παραισθήσεις;…».
Ὡς ἀπάντησι ὅμως, ἄκουσε μυριάδες φωνὲς Ἀγγέλων νὰ ψάλλουν τὸ«Ἄξιόν ἐστι».
(Ὁ Ναὸς ἦταν ἀφιερωμένος στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο).
Δὲν ἄντεξε στὸ ἄκουσμα τῆς γλυκειᾶς αὐτῆς ἀγγελικῆς ψαλμωδίας καὶ λιποθύμησε! Ἔπεσε κάτω !…
Ὅταν ὕστερα ἀπὸ λίγο συνῆλθε, πῆγε σπίτι του καὶ δὲν μίλησε σὲ κανέναν. Μετὰ ἀπὸ 15 χρόνια, μοῦ τὰ διηγήθηκε, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του.
(*) Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, Ἐρμηνεία στὴν Θεία Λειτουργία μέσα ἀπὸ πραγματικά γεγονότα καὶ ἐμπειρίες Ἁγίων, Ἱερέων, Μοναχῶν καὶ Πιστῶν ‒ Ἐμπειρίες κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία, σελ. 36

Η Σαουδική Αραβία εξελέγη μέλος της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των γυναικών

Αίσθηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εξελέγη μέλος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών του ΟΗΕ για την περί...