Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Κάνει διακρίσεις ο Θεός;

Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού

Σκανδαλίζονται πολλές φορές οι πιστοί από την ευτυχία των ασεβών και των άπιστων. Πραγματικά, όταν ρίξουμε ένα βλέμμα γύρω μας, θα δούμε ότι ο Θεός, κατά την ανθρώπινη λογική, πολύ άδικα μοιράζει τα αγαθά του. Εκεί, όπου θα έπρεπε να δίνει ευτυχίες δίνει δυστυχίες. Εκεί, όπου έπρεπε να δίνει πλούτο, δίνει φτώχεια και εκεί, όπου θα έπρεπε να δώσει φτώχεια, δίνει πλούτο. Όταν περιμένουμε να μας ευλογήσει, τότε μας δίνει ένα χτύπημα δυνατό, ενώ ταυτοχρόνως άλλους τους διατηρεί σ’ ένα διαρκές χαμόγελο. Θα λέγαμε, χρησιμοποιώντας μια σύγχρονη φράση ότι ο Θεός διαρκώς κάνει διακρίσεις. Σκανδαλιζόμαστε από αυτό. Γιατί άραγε;

Απλούστατα, διότι η καρδιά μας στρέφεται εις όλα αυτά, είναι καθηλωμένη εις αυτά, τα αγαπά, τα αποζητεί. Όμως η λύση του δράματος αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί. Δεν θα πρέπει, να ζητούμε την κατάργηση αυτής της φαινόμενης διακρίσεως, της φαινόμενης αδικίας. Η αλλαγή θα πρέπει να γίνει μέσα μας. Πρέπει να γίνουμε εντελώς ξένοι προς παν το ανθρώπινο, προς πάσα ανθρώπινη λογική, ανθρώπινη σκέψη και προς παν αγαθό. Να είμεθα αδιάφοροι προς πάντα. Όταν αποξενωθούμε από όλα, τότε ο Θεός θα μπορεί να είναι το παν για μας, να μένει σε μας μόνο ο Θεός. Αυτό θα μας δώσει την ουσιαστική γαλήνη. Αλλιώς, αν υπάρχει έστω και κάτι μέσα στην καρδιά μας που δεν είναι της άλλης ζωής αλλά αυτής, να ξέρουμε ότι συχνά θα βασανιζόμαστε.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:Υπάρχει τύχη;


Ὑπάρχει «τύχη» ἢ Θεία Πρόνοια; 
Κατὰ Τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον: Εἶναι κακὸν καὶ ἀπηγορευμένον νὰ πιστεύῃ κανεὶς εἰς τὴν τύχην.
Καὶ λέγει:Ἄν ἡ τύχη κάνῃ τὸν καλὸν ἢ τὸν κακὸν (ἄνθρωπον), τότε γιατὶ συμβουλεύεις τὰ παιδιά σου καὶ τὰ νουθετεῖς;  


Ὅλα τότε ἄσκοπα καὶ χαμένα. Ἄν ἡ τύχη κάνει τοὺς πλουσίους, καὶ τοὺς πτωχούς, τότε δὲν χρειάζεται μόρφωσις, οὔτε ἀγὼν διὰ ἀπόκτησιν περιουσίας. 

Ἂν δὲν ὑπάρχῃ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐποπτεύει τὰ πάντα, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τάξις καὶ ἁρμονία, χωρὶς δηλαδὴ τὴν πρόνοιάν Του. 
Ἄν δὲν ὑπάρχῃ Θεὸς, πῶς ἔγιναν ὅλα αὐτά; Κι’ ἂν ὑπάρχῃ, πῶς τὰ παραβλέπει αὐτά; 
Ἄν πάλι - ὅπως συμβαίνει - τὰ ἐδημιούργησεν ὅλα, τότε πρόσεχε τὴν ἀσέβειαν καὶ βλασφημίαν! 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει κρίσις. 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει πίστις. 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει Θεός. 

Ἄν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει ἀρετή. 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει κακία. 

Ἄν ὑπάρχῃ τύχη, ὅλα ἄδικα τὰ κάνομε καὶ ἀνώφελα τὰ ὑπομένομε. 

Εἶναι νὰ θαυμάζῃ κανείς, τὴν Πάνσοφον, Δικαίαν καὶ Στοργικὴν Πρόνοιαν τοῦ Παναγάθου Θεοῦ καὶ Πατρός ἡμῶν. Εἶναι νὰ γεμίζῃ ἡ καρδία μας, ἀπὸεὐγνωμοσύνην καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸν Παντοδύναμον Θεὸν καὶΠαντοκράτορα τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ πίστις ποὺ πρέπει νὰ μᾶς κάνῃ δυνατοὺς κι’ἀποφασιστικοὺς εἰς τὴν ζωὴν , ὥστε νὰ προχωροῦμε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς. Εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία μᾶς δίδει δύναμιν, νὰ μὴ λυγίσωμεν εἰς τὰς δυσκολίας τῆς ζωῆς, τὰς δοκιμασίας καὶ τὰς θλίψεις.
Εἶναι ἡ Θεία Πρόνοια γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
πηγή:εδώ

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Η Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Δέκα τοποθετήσεις σε δέκα ερωτήσεις)

1. Γιατί έγινε η Ανάληψη μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;
Ο αρχηγός της ζωής, που έλυσε τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή του, συναναστράφηκε με τους μαθητές του επί σαράντα ημέρες και επιβεβαίωσε σ’ αυτούς την Ανάστασή του με πολλές αποδείξεις. Δεν ανέβηκε στους ουρανούς την ίδια ημέρα που αναστήθηκε, γιατί κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε αμφιβολίες και ερωτηματικά. Διαφορετικά, πολλοί από τους άπιστους θα μπορούσαν να προβάλλουν το επιχείρημα ότι η Ανάσταση δεν ήταν παρά ένα ακόμη από τα όνειρα ευσεβών πόθων που γρήγορα έρχονται και πιο γρήγορα παρέρχονται. Για αυτό ακριβώς έμεινε ο Χριστός σαράντα ολόκληρες ημέρες στη γη, και εμφανίστηκε επανειλημμένα στους μαθητές του, και τους έδειξε τις ουλές από τα πληγές του, τους μίλησε για τις προφητείες που εκπλήρωσε με την ζωή και τα πάθη του ως άνθρωπος, και μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.
2. Γιατί έφαγε ο αναστημένος Χριστός ψητό ψάρι και μέλι;
Στο σημερινό Ευαγγέλιον της Εορτής ακούμε ότι ζήτησε και έφαγε ο Χριστός «ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», δηλ. ένα κομμάτι από ψητό ψάρι και από κηρύθρα με μέλι (Λουκ. 24:42). Γιατί αναφέρεται η λεπτομέρεια αυτή; Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η λεπτομέρεια αυτή είχε πολύ σπουδαία αλληγορική σημασία. Όσον αφορά στο ψάρι, γνωρίζουμε ότι αν και ζει μέσα στην αλμυρή θάλασσα, το σώμα του δεν είναι αλμυρό, αλλά γλυκό. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Χριστός, που έζησε μέσα στην ‘αλμυρή θάλασσα της αμαρτίας’ του κόσμου τούτου, «αμαρτίαν ουκ εποίησε, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού», δηλ. δεν έκανε καμιά αμαρτία, ούτε ξεστόμισε τίποτε το δόλιο (Ησ. 53:9).
Επίσης, ο Χριστός παρέμεινε πιο άφωνος και από το ψάρι όταν υπέστη το σωτήριο πάθος του και δέχτηκε τα ανήκουστα εκείνα βασανιστήρια και ακατανόμαστους υβρισμούς. Όσον αφορά στο μέλι και στο κερί, γνωρίζουμε ότι το μέλι είναι γλυκό και το κερί φωτιστικό, γι’ αυτό και θεωρούνται σαν σύμβολα της πνευματικής ηδονής και του φωτισμού που μεταδίδει στους πιστούς ο Χριστός μετά την Ανάστασή του. Επίσης, συμβολίζουν, το μεν πρώτο την θεραπεία της μεγάλης πίκρας της αμαρτίας την οποίαν συμβολίζει η χολή που του δόθηκε στο πάθος του, το δε δεύτερο, την διάλυση του πυκτού σκοταδιού της αμαρτίας την οποία συμβολίζει το σκοτάδι που έγινε κατά την σταύρωσή του.
3. Γιατί έγινε η Ανάληψη στο Όρος των Ελαιών;
Αφού λοιπόν επιβεβαίωσε ο Χριστός την εκ νεκρών Ανάστασή του στους μαθητές του με μελιστάλακτους λόγους, και φώτισε τον νου τους και θέρμανε την καρδιά τους με την παρουσία του, τους οδήγησε την 40ην ημέρα από την Ανάστασή του στο Όρος των Ελαιών, που βρίσκεται στα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Έπρεπε σ’ αυτό το Όρος να γίνει η Ανάληψη, γιατί σ’ αυτό, σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση, θα επανέλθει ο Κύριος σωματικά και με δόξα για να κρίνει τον κόσμο κατά την έσχατη ημέρα. Εκεί θα ελεηθούν με το μέγα έλεος οι δίκαιοι, και εκεί θα θρηνήσουν με τον αιώνιο και απαρηγόρητο θρήνο οι αμαρτωλοί. Τις δύο αυτές αντίθετες καταστάσεις των ανθρώπων δηλώνει η ονομασία του Όρους τούτου, γιατί οι κορυφές του ονομάζονται Όρος Ελαιών, ενώ οι πρόποδές του, κοιλάδα του Κλαυθμώνος. Το ίδιο προμήνυσε και ο χρησμός του προφήτη Ζαχαρία που ρητά δήλωσε «Ιδού ημέρα έρχεται Κυρίου, και στήσονται οι πόδες αυτού επί το Όρος των Ελαιών κατέναντι Ιερουσαλήμ εξ ανατολών» (Ζαχ. 14:4).
4. Γιατί έπρεπε να ήταν παρόντες οι Απόστολοι και η Θεοτόκος;
Σ’ αυτό το Όρος οδήγησε ο Κύριος τους μαθητές του και την Θεοτόκο που τον γέννησε, για να δουν με τα μάτια τους την ένδοξη Ανάληψή του. Έπρεπε η κατά σάρκα Μητέρα του να είναι παρούσα σ’ εκείνη την μεγάλη δόξα του Υιού της, έτσι ώστε όπως σαν Μητέρα πληγώθηκε ψυχικά για το πάθος του πάνω από όλους, έτσι κατά τρόπο ανάλογο να χαρεί πάνω από όλους βλέποντας τον Υιό της να ανέρχεται με δόξα στους ουρανούς, να προσκυνείται σαν Θεός από τους Αγγέλους και να καθίζεται στον θρόνο της Μεγαλοσύνης πάνω από κάθε αρχή και εξουσία. Έπρεπε επίσης και οι θείοι Απόστολοι να γίνουν αυτόπτες της Ανάληψής του, για να πληροφορηθούν, ότι ο θείος Διδάσκαλός τους που ανεβαίνει τώρα στους ουρανούς, από εκεί είχε κατεβεί, και εκεί θα τους περιμένει σαν αληθινός Υιός του Θεού και Σωτήρας του κόσμου.
5. Πως έγινε η πρωτόγνωρη και μοναδική Ανάληψη του Χριστού;
Είχαν ήδη φτάσει στη μεσαία κορυφή του Όρους. Μπροστά τους απλωνόταν η πόλη των Ιεροσολύμων. Ήταν ακόμα ανοιχτή στο χώμα η οπή στην οποία στήθηκε ο Σταυρός. Ανοιχτή ήταν επίσης και η είσοδος στον Τάφο του Σωτήρα, αφού ήταν ακόμα πεσμένος στο χώμα ο μέγας λίθος με τον οποίον είχε σφραγισθεί. Τότε στρέφει ο Σωτήρας τα νώτα του προς την αχάριστη πόλη των Ιεροσολύμων και το βλέμμα του ατενίζει προς ανατολάς, όπως αναφέρει ο Δαυίδ με χαρά σε κάποιο ψαλμό του, «Ψάλλατε τω Θεώ τω επιβεβηκότι επί τον ουρανόν του ουρανού κατά ανατολάς» (Ψαλμ. 67:34). Και ενώ αποχαιρετάει τους μαθητές του, υψώνει τα άχραντα χέρια του και ευλογεί για τελευταία φορά –τα χέρια εκείνα με τα οποία ανάπλασε τον άνθρωπο που είχε δημιουργήσει στην αρχή, και τα οποία άπλωσε από φιλανθρωπία επάνω στον Σταυρό και συνένωσε «τα διεστώτα», δηλ. αυτά που βρίσκονταν σε διάσταση. Ενώ δεν χόρταιναν τα μάτια των μαθητών να βλέπουν το θεοειδές και γλυκύτατο εκείνο πρόσωπο του Κυρίου τους, ξαφνικά άρχισε Εκείνος να ανέρχεται στον ουρανό. Το βλέμμα τους έμεινε καρφωμένο στο παράδοξο και ακατανόητο εκείνο θέαμα της σωματικής Ανάληψης του Κυρίου, μέχρις ότου τον έκρυψε η φωτεινή νεφέλη.
Τι πρωτόγνωρη και μοναδική που ήταν η μεγαλοπρέπεια αυτής της Ανάληψης! Και ο Ηλίας είχε αναληφθεί στους ουρανούς, όπως αναφέρει η Γραφή, όμως η ανάληψή του έγινε με πύρινο άρμα και πύρινους ίππους, γιατί ήταν απλός άνθρωπος και χρειαζόταν βοήθεια για να αναληφθεί πάνω από την γη. Ο Χριστός όμως ήταν Θεάνθρωπος που αναλήφθηκε από μόνος του, με μόνη την παντοδυναμία του. Όσον αφορά στην νεφέλη εκείνη, επρόκειτο για το Άγιο Πνεύμα, όπως ακριβώς συνέβη και στην Μεταμόρφωση του Χριστού. Όπως η κάθοδός του και η Ενσάρκωσή του έγιναν «εκ Πνεύματος Αγίου», σύμφωνα με το μήνυμα του Γαβριήλ προς την Παρθένο («Πνεύμα Κυρίου επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σε» Λουκ. 1:35), έτσι και τώρα «συνανέρχεται» (ανεβαίνει μαζί με το Άγιο Πνεύμα) γιατί Εκείνο τον παρακολουθεί και συνυπάρχει μαζί του ως ομοούσιό του, συμπροσκυνούμενο και συνδοξαζόμενο.
6. Γιατί εστάλησαν οι δύο ανθρωπόμορφοι και λευκοφόροι Άγγελοι;
Ενώ ατένιζαν έκθαμβοι στον ουρανό οι άγιοι Απόστολοι, δύο άνδρες παρουσιάστηκαν σ’ αυτούς ντυμένοι με λευκή στολή. Ήταν άγγελοι οι δύο αυτοί άνδρες που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή για να μη φοβίσουν τους μαθητές. Και ήταν λευκοφόροι για να φανερωθεί η αγνότητά τους και το διαφωτιστικό και χαρμόσυνο μήνυμα τους το οποίο είχαν αποσταλεί να παραδώσουν. Τους απόστειλε ο Χριστός που αναλήφθηκε, για να τους παρηγορήσει την στιγμή της λύπης τους για τον αποχωρισμό του, αλλά και να τους διαφωτίσει ότι ο αόρατος πλέον Κύριός τους καθόταν στα δεξιά του Θεού Πατρός και ότι θα κατεβεί και πάλι στη γη για να κρίνει όλους τους ανθρώπους, τους ζωντανούς και τους νεκρούς.
7. Ποιο ήταν το μήνυμα των λευκοφόρων Αγγέλων;
«Άνδρες Γαλιλαίοι», τους είπαν, «γιατί στέκεστε με το βλέμμα σας προσηλωμένο στους ουρανούς; Αυτός ο Ιησούς, τον οποίον σήμερα βλέπετε να αναλαμβάνεται, θα επανέλθει για να κρίνει τον κόσμο, και η επάνοδός του θα είναι ίδια με την ανάληψή του». Δηλαδή, θα έλθει από τον ουρανό φορώντας το ίδιο άχραντο Σώμα, το οποίο παρέλαβε από τα αίματα της αγνής Παρθένου, και το οποίο θα έχει επάνω του χαραγμένες τις πληγές που έλαβε στο πάθος του. Τώρα μόνο εσείς οι λίγοι τον βλέπετε να ανέρχεται στον ουρανό, όταν όμως επανέλθει, όλες οι φυλές της γης θα τον δουν να κατεβαίνει από εκεί με δόξα επάνω σε νεφέλες. Η ένδοξη αυτή κατάβασή του θα αποβεί πρόξενος μακαριότητας και χαράς για όσους έζησαν δίκαια. Για τους αμαρτωλούς όμως θα είναι αιτία θλίψεως και συμφοράς.»
8. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στους Αποστόλους και στο μικρό ποίμνιο της πρώτης Εκκλησίας;
Αυτά άκουσαν οι Απόστολοι και προσκύνησαν τον Σωτήρα στην Ανάληψή του και ύστερα επέστρεψαν με χαρά στα Ιεροσόλυμα. Η χαρά τους ήταν πολύ μεγάλη, γιατί έμαθαν οριστικά, ότι ο θείος Διδάσκαλός τους είναι Θεός αληθινός, που αναλήφθηκε στους ουρανούς, όχι για να εγκαταλείψει τη γη, αλλά για να την ενώσει με τον ουρανό. Η χαρά τους ήταν επίσης πολύ μεγάλη γιατί πήραν την ευλογία του Σωτήρα τους στην Ανάληψή του. Με αυτήν την ευλογία η ολιγάριθμη Εκκλησία των μαθητών, το μικρό εκείνο ποίμνιο, αυξήθηκε μέσα σε ένα μικρό διάστημα και έγινε πολύ μεγάλη, και παίρνοντας την χάρη του Αγίου Πνεύματος αναδείχτηκε στην Εκκλησία εκείνη που εγκαθιδρύθηκε σε όλα τα μέρη της γης.
9. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στις ταξιαρχίες των Αγγέλων στους ουρανούς;
Ενώ αυτά συνέβαιναν στη γη εξ αιτίας της Ανάληψης, στους ουρανούς οι Άγγελοι έστηναν μεγαλειώδες πανηγύρι. Οι τάξεις των Αγγέλων που υπηρέτησαν τον Σωτήρα επάνω στη γη και τον συνόδευαν τώρα στην θεία του Ανάληψη καλούσαν τις άνω ταξιαρχίες να ανοίξουν τις ουράνιες πύλες για να εισέλθει ο Βασιλεύς της Δόξης. «Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών,» ψάλλει ο προφητάναξ Δαυίδ, «και επάρθητε πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της Δόξης» (Ψαλμ. 23:7). Επειδή με το σωτήριο πάθος του έγινε ο Σωτήρας Χριστός ενδοξότερος και υψηλότερος –όπως το διατυπώνει ο Απόστολος Παύλος: «Εταπείνωσε το εαυτόν του και έγινε υπήκουος μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου Σταυρικού, γι’ αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε το υπέρ παν όνομα» (Φιλιππ. 2:9), γι’ αυτό απαιτούν και οι πύλες του ουρανού να γίνουν υψηλότερες για να τον υποδεχτούν επάξια. Επίσης, επειδή η δόξα του νικητή του Άδη και του θανάτου, που δεν χώρεσε στην μικρή γη, πλήρωσε τους ουρανούς, απαιτούν να υψωθούν και εκείνοι (οι Άγγελοι) στην εμφάνισή του.
Ωστόσο, οι ανώτερες ταξιαρχίες των Αγγέλων, βλέποντας ανθρώπινο σώμα να μεταφέρεται πάνω από αυτούς, καταλαμβάνονταν από θάμβος και έκπληξη. Γιατί, όπως ένας άνθρωπος που βλέπει Άγγελο στη γη καταλαμβάνεται από έκπληξη φόβου, έτσι και οι ασώματοι Άγγελοι, βλέποντας τότε ένα σώμα να υψώνεται μέσα σε νεφέλη, ζητούσαν έκθαμβοι να μάθουν γι’ αυτό το παράδοξο θέαμα, ζητώντας δυο φορές να βεβαιωθούν, Ποιος είναι αυτός ο Βασιλεύς της Δόξης; Μαθαίνοντας, όμως, ότι είναι ο ισχυρός στους πολέμους Κύριος, που πάλεψε με τον διάβολο και τον κατέβαλε, που τώρα ανέρχεται στους ουρανούς, απορούν, πως το υπέρλαμπρο εκείνο σώμα είναι ερυθρό, και ρωτούν, «Τις ούτος ο παραγενόμενος εξ Εδώμ; ;» όπως ψάλλει ο πρώτος των προφητών, «ερύθημα ιματίων αυτού εκ Βοσόρ; Ούτος ωραίος εν στολή αυτού» (Ησαΐας 63:1); Δηλαδή, ποιος είναι αυτός ο γήινος που έρχεται φορώντας σάρκα σαν υπέρλαμπρο και ερυθρό ιμάτιο; Γιατί γήινος είναι η ερμηνεία του Εδώμ και σάρξ είναι το Βοσόρ, και το σημείο αναφοράς εδώ είναι το δοξασμένο εκείνο Σώμα του Δεσπότη Χριστού που φαινόταν κατά την άνοδό του στους ουρανούς σαν ερυθρό γιατί έφερε επάνω του τον τύπο των πληγών της άχραντης πλευράς, των χειρών και των ποδών.
10. Γιατί διατηρήθηκαν τα αποτυπώματα των πληγών στο Αναστημένο Σώμα του Χριστού;
Πως όμως φαίνονταν οι πληγές σ’ εκείνο το άφθαρτο σώμα; Ήταν θέμα οικονομίας αυτό που φαινόταν, και είχε σαν σκοπό να φανερώσει την άρρητη (ανέκφραστη) και υπερβολική αγάπη του Θεανθρώπου για τον άνθρωπο. Δηλαδή το ότι καταδέχτηκε όχι μόνο να δεχθεί πληγές, αλλά και μετά την Ανάστασή του να τις διατηρήσει με παράδοξο τρόπο επάνω σ’ εκείνο το αφθαρτοποιημένο σώμα, και να τις δείξει στην Ανάληψή του και στον κόσμο των Αγγέλων σαν τα σύμβολα του πάθους του και σαν τα ανεξίτηλα τεκμήρια της αγάπης του προς εμάς τους ανθρώπους. Επίσης, διατήρησε τις πληγές του άχραντου σώματός του για να μας πείσει να μην λησμονούμε ποτέ τα πάθη του, διότι όταν τα έχουμε ενώπιόν μας, η καρδιά μας θα πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη προς αυτόν και από ιερά συναισθήματα. Τίποτε άλλο, λέει ο ιερός Χρυσόστομος δεν είναι ικανό να γεννήσει μέσα μας τα σωτήρια αυτά αποτελέσματα όσο το να βλέπουμε τον Θεό να μεταφέρει τα ίχνη του Σταυρού μέχρι το θρόνο της μεγαλοσύνης του. Κατά τον ιερό Αυγουστίνο, ο Θεάνθρωπος διατήρησε τις πληγές του στους ουρανούς, για να μας δείξει, ότι και στην κατάσταση της δόξης του δεν θα μας λησμονήσει, όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει γι’ αυτό και ο κορυφαίος από τους προφήτες: «Ιδού επί των χειρών μου εζωγράφησά σου τα τείχη, και ενώπιόν μου ει δια παντός» (Ησ. 49:16), δηλαδή, ουδέποτε θα μας ξεχάσει, διότι θα μας έχει γραμμένους με ανεξίτηλα γράμματα επάνω στα χέρια του και θα μεσιτεύει για μας ενώπιον του Θεού Πατρός. Ίσως ακόμη και να διατήρησε τις πληγές για να μας διδάξει ότι μόνο με παθήματα και θλίψεις θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην βασιλεία των ουρανών. Αν ο ίδιος ο Θεάνθρωπος ανυψώθηκε με σταυρικό πάθος, και αν δοξάστηκε με επονείδιστο θάνατο, τότε πως εμείς θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην δόξα εκείνη χωρίς να βαδίσουμε στην στενή οδό της αρετής, και χωρίς να υπομείνουμε θλίψεις και πειρασμούς αγωνιζόμενοι τον καλόν αγώνα; Αυτό είναι τελείως αδύνατο.
Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Δράγα

Μην είναι η σχέση μας με τον Χριστό μια σχέση δεύτερης κατηγορίας.

"Ας αγαπήσωμε τον Κύριον, όπως αγαπούμε και σεβόμεθα τους φίλους μας. Είδα πολλές φορές ανθρώπους που ελύπησαν τον Θεόν και δεν ανησύχησαν καθόλου γι΄αυτό. Όταν όμως συνέβη να πικράνουν αγαπητά τους πρόσωπα, έστω και σε κάτι μικρό, έκαναν το πάν, εχρησιμοποίησαν κάθε τέχνασμα, εσκέφθηκαν κάθε τρόπο, υπεβλήθησαν σε κάθε θλίψι, ωμολόγησαν το σφάλμα τους, και παρεκάλεσαν είτε αυτοπροσώπως είτε με φίλους είτε με δώρα, προκειμένου να αποκαταστήσουν την πρώτη αγάπη τους"· λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.
---------------------------
Όντως πολλές φορές προσβάλουμε τον Θεό με την εγωιστική μας συμπεριφορά, πολλές φορές απατάμε τον Νυμφίο της ψυχής μας προνεύοντας με τις ηδονές και τα πάθη μας και δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος τις πτώσης μας, δεν συνειδητοποιούμε το βάθος της αμαρτίας μας και γι'αυτό δεν μετανοιώνουμε γνήσια, δεν αλλάζουμε ριζικά, δεν βάζουμε αρχή στην ζωή μας με κέντρο τον Χριστό μας. Τον αφήνουμε σε κάποια ακρούλα της ζωής μας, ως ένα χρηστικό αντικείμενο που θα το χρησιμοποιήσουμε όταν θα το έχουμε ανάγκη. 
Ο Κύριος ξεκάθαρα μας λέγει: "Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν η θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος...". Είδατε τι μας λέγει; Δεν λέγει να μην τους αγαπάτε, αλλά να μην τους αγαπάτε περισσότερο από εμένα. 
Εάν λοιπόν έχουμε αγάπη (και είναι καλό και ευλογημένο) για κάποιους ανθρώπους και αγωνιούμε εάν κάτι στην σχέση μας πάει στραβά και προσπαθούμε να διορθώσουμε τα πράγματα πόσο θα πρέπει να έχουμε αυτήν την καλή και ευλογημένη αγωνία στην σχέση μας με τον Θεό; 
---------------------------
Ας μην είναι η σχέση μας με τον Χριστό μια σχέση δεύτερης κατηγορίας αλλά να είναι μια σχέση τόσο δυνατή ώστε να μην μπορούμε να δούμε την ζωή μας χωρίς τον Χριστό. Κι αν κάποτε σαν αδύναμοι και ατελείς άνθρωποι διασαλεύσουμε αυτήν την σχέση μαζί Του ας μην αντιδράσουμε νοχελικά αλλά με ορμή και άμεσα να μετανοήσουμε, να ζητήσουμε συγχώρεση και να ζήσουμε πλέον με έργα μετανοίας.
---------------------------
Κάποιοι δυστυχώς λένε ότι αγαπούνε τον Χριστό κι όμως τον σταυρώνουν με την "αγάπη" τους αυτή· διότι είναι μια "αγάπη" που δεν τους στοιχίζει τίποτα, που δεν αφήνει το εγώ, που δεν έχει ταπείνωση, που δεν έχει απλότητα. 
---------------------------
Πόσα καρφιά έχω μπήξει κι εγώ στον Κύριο λέγοντάς του "σ'αγαπώ"; Η απάντηση σ'αυτήν την ερώτηση την ξέρει ο καθένας προσωπικά. Κάθε φορά που δεν τηρούμε τον λόγο του, κάθε φορά που υποκρινόμαστε, κάθε φορά που προσπαθούμε να δικαιωθούμε, κάθε φορά που εχθρευόμαστε τον πλησίον μας, κάθε φορά που βάζουμε τον εαυτούλη μας πάνω από τους άλλους, κάθε φορά που ιδιοτροπούμε...γενικά κάθε φορά που παρεκκλίνουμε από τον δρόμο της απλότητας και της ταπείνωσης...τόσες φορές Τον προδίδουμε κι ας Τον φιλούμε γλυκά, κι ας τον λέμε "Κύριε, Κύριε...".
---------------------------
Μην πασχίζεις να φαίνεσαι του Χριστού, μην πασχίζεις να δηλώσεις υπερασπιστής Του (λες και έχει ανάγκη ο Χριστός από υπεράσπιση). Πάσχιζε για την σχέση μαζί Του. Κάθε σχέση αρχίζει να χαλά όταν θεωρηθεί ο άλλος δεδομένος. Μην κάνεις το λάθος και θεωρείς τον Χριστό δεδομένο (επειδή η αγάπη του δεν εκπίπτει ποτέ) και αφεθείς σε μια αντίχριστη ζωή εκτός της Εκκλησίας Του, διότι ο Χριστός μπορεί να σε αγαπά αλλά εσύ επέλεξες μια αιωνιότητα χωρίς σχέση μαζί Του.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος


Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

«Χωρίς έργα αρετής δεν θα αποκτήσουμε ποτέ κοινωνία με τον Θεό.»

*Από τα αποφθέγματα του Αγίου Ισαάκ του Σύρου
-Ο ακόλαστος δεν έχει ταπεινό νου και καθαρή καρδιά και τρώγει την τροφή των θηρίων και όχι των αγγέλων. Ο ταπεινός είναι εγκρατής και συνεσταλμένος, ο δε κενόδοξος είναι υπηρέτης της πορνείας.
-Αγάπησε την φτώχεια. Φρόντισε για την ψυχή σου, απομακρυνόμενος απ’ τους ανθρώπους. Αγάπησε τα ταπεινά ενδύματα, διότι είναι υπερήφανος όποιος στολίζεται με λαμπρά ενδύματα.
-Πολλοί, ενώ ήσαν ψυχικά άρρωστοι, εισήλθαν στην θάλασσα του κόσμου για να θεραπεύσουν τις ψυχές των άλλων και έχασαν και τις δικές τους ψυχές, γιατί έγιναν εμπαθείς και νεκροί ψυχικώς.
-Όπου κι αν πας έχε τον εαυτό σου ξένο και θ’αποφεύγεις την ζημία της παρρησίας. Σε κάθε περίσταση προσποιήσου ότι δεν γνωρίζεις τίποτε.
-Λάλησε σαν μαθητευόμενος και όχι σαν διδάσκαλος. Σε κάθε πράγμα νόμιζε ότι έχεις ανάγκη διδαχής και θα βρεθείς σοφός σ’ όλη σου τη ζωή.
-Μη διαβάζεις ποτέ βιβλία αιρετικών! Να διαβάζεις πάντοτε τα βιβλία των διδασκάλων της Εκκλησίας μας.
-Ευλόγα πάντοτε και μην καταράσαι! Διότι η ευλογία γεννά ευλογία, και η κατηγορία κατηγορία.
-Μην παραδόσεις σ’ άλλον εκείνο που δεν έμαθες στην πράξη.
-Όταν η Θεία Χάρη ανοίξει τα μάτια της ψυχής σου, τότε τρέχουν σαν βρύση τα δάκρυα, που είναι το πιο φανερό σημείο της Θείας επισκέψεως.
-Στο σπίτι σου να δέχεσαι μόνον τους ομοίους σου κατα τους τρόπους, τη γνώμη, το φρόνημα και την αρετή.
-Η έλλειψη τροφών οδηγεί τον άνθρωπο στην εγκράτεια και η αφθονία στην ακράτεια. Όποιος νικάει στον πόλεμο των αισθήσεων, μοιάζει μ’ εκείνον που κλείνει τις θύρες της πόλεως και πολεμάει μόνον τους εσωτερικούς εχθρούς.
-Εάν δεν αποθάνει ο έξω άνθρωπος απ’ όλα τα πράγματα του κόσμου και από την αμαρτία και από τις κακές ενθυμήσεις και τους πονηρούς λογισμούς, δεν θα κινηθεί στον άνθρωπο η γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος.
-Μακάριος όποιος ησυχάζει και ασχολείται μόνο με την προσευχή και δεν ασχολείται με τίποτε άλλο.
-Όποιος απομακρύνθηκε τροπικά από τον κόσμο, βρήκε μέσα στην ψυχή του το μυστήριο της αιωνίου μακαριότητος και αξιώθηκε Θείας Χάριτος
Αββά Ισαάκ του Σύρου
από το βιβλίο: Πατερικά Θησαυρίσματα – εκδ.: Ορθόδοξη Κυψέλη

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΝΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

Ως ορθόδοξοι χριστιανοί, δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι σε καίρια θέματα της εποχής μας, που σχετίζονται άμεσα με την πίστη μας, την αγάπη προς την πατρίδα μας και γενικότερα με τη σωτηρία της ψυχής μας.
Τέτοια θέματα είναι η επιδιωκόμενη συνεχής διάλυση όλων των αξιών της ΗΘΙΚΗΣ, της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μας (μέσα από την επιβολή του λεγόμενου Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας), το ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΧΡΗΜΑ και ΦΑΚΕΛΩΜΑ, καθώς και η νέα ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ που μας οδηγεί στο ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ, αλλά και το ξεπούλημα και η παράδοση της ΕΛΛΑΔΑΣ μας στα χέρια των εχθρών της πίστης μας, το οποίο θα οδηγήσει στη διάλυση της πατρίδας μας, αρχής γενομένης από τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας.
Γνωρίζουμε βέβαια οτι, όλα όσα ζούμε σήμερα, επιτρέπονται από Θεό, ακριβώς διότι σαν λαός, ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ και δεν επιζητούμε πλέον την προστασία Του.
Αντιθέτως αδιαφορούμε για το λόγο Του, Τον υβρίζουμε με διάφορους τρόπους και γενικά έχουμε ξεφύγει από την ορθόδοξη πνευματική ζωή που είχαν κάποτε οι πρόγονοί μας.
Εάν όμως θελήσουμε να επανέλθουμε κοντά στο Χριστό, τότε ο Κύριός μας, ως φιλεύσπλαχνος που είναι, όχι μόνο θα μας συγχωρήσει, αλλά θα επιτρέψει να συμβούν τέτοιες καταστάσεις που θα ξεριζωθεί το κακό από τη χώρα.
Πρέπει να ξέρουμε επίσης οτι, και για χάρη έστω και δέκα πραγματικά ευσεβών και δικαίων ανθρώπων, ο Θεός μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή, όπως είπε στον Αβραάμ στην Παλαιά Διαθήκη (Γένεσις κεφ.18, στ.32)
Ας αρχίσουμε σήμερα λοιπόν, τον λεγόμενο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, που σημαίνει, το να βρούμε έναν πνευματικό πατέρα, δηλαδή ιερέα, στον οποίο θα εξομολογηθούμε αρχικά όλες μας τις αμαρτίες, και στη συνέχεια θα έχουμε καθημερινή επαφή με το Χριστό μας, μέσω της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, της ΝΗΣΤΕΙΑΣ (όπως ορίζεται από τους θείους κανόνες), της ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (όπως θα μας ορίσει ο Πνευματικός μας), με τον ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ (ιδίως τις Κυριακές) και γενικότερα με τον αγώνα μας ενάντια στα ΠΑΘΗ μας, δηλαδή τον εγωισμό μας, την υπερηφάνεια μας, τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και τα σαρκικά πάθη, το φθόνο κλπ, ενώ παράλληλα θα αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε ΑΡΕΤΕΣ, όπως η ταπεινοφροσύνη, η εγκράτεια, η ελεημοσύνη, η αγάπη κλπ.
Παράλληλα, θα αρχίσουμε να μελετάμε το ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κυρίως την ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ και πάντα μες στην προσευχή μας θα επιζητούμε το έλεος του Θεού στη ζωή μας.
Όσο περισσότεροι είμαστε στον αγώνα αυτό, τόσο πιο πολύ θα εισακουστούν οι προσευχές μας, από τον Θεό.
Αυτό μας το είπε ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Γι αυτό έχει μεγάλη αξία ο Εκκλησιασμός.
Ο Θεός μπορεί να μας δίνει τα πάντα – θέλει όμως να Του το ζητάμε, επειδή μας έχει δώσει την ελευθερία του αυτεξούσιου, δηλαδή να θέλουμε, αλλά και να μην θέλουμε.
Αυτό το αυτεξούσιο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ο Θεός το σέβεται, ως αποτέλεσμα της ΑΓΑΠΗΣ Του προς εμάς, γι αυτό και η προσευχή μας έχει μεγάλη αξία.
Αλλά να μην ξεχνάμε, οτι και έστω και για λίγους, που έχουν πραγματικά αφιερώσει τη ζωή τους στο Χριστό, ο Θεός μπορεί να σώσει τη χώρα.
Και αν ακόμη δεν έχουν έρθει τα χειρότερα, είναι για χάριν αυτών των ολίγων που προσεύχονται καρδιακά.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΑ.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ.
Κανένας δεν μπορεί να κατανοήσει, τη ΣΟΦΙΑ του ΘΕΟΥ με την ανθρώπινη λογική.
ΓΙ ΑΥΤΟ, ΑΣ ΜΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Ο Θεός θέλει να σώσει τις ψυχές όλων των ανθρώπων, όχι όμως, για να αφεθούμε στις κοσμικές απολαύσεις και στην κραιπάλη, αλλά για να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.
Η ιστορία μας διδάσκει, οτι όποτε ξεχάσαμε, ή προδώσαμε το Θεό, ο Θεός μας εγκατέλειψε, όχι γιατί δεν μας αγαπάει, αλλά γιατί μας έδωσε αυτό που εμείς θελήσαμε.
Έτσι και τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι από τους Έλληνες, επιζητούσαν το χρήμα, το σπιτάκι τους, τη δουλίτσα τους, το ατομικό βόλεμά του ο καθένας, ξεχνώντας όμως το Θεό.
Πόσοι ξυπνούσαν το πρωί, ευχαριστώντας και παρακαλώντας το Θεό να τους χαρίσει άλλη μια όμορφη μέρα στη ζωή τους;
Πόσοι ευχαριστούσαν το βράδυ πριν κοιμηθούν, την Παναγία, που τους προστάτεψε για άλλη μια ακόμη μέρα;
Οι περισσότεροι πίστευαν και πιστεύουν οτι αυτή η προσευχή δε χρειάζεται, διότι όλα τα καταφέρνουν μόνοι τους.
Ακόμη όμως και για όσα, φαινομενικά τα καταφέρνουν μόνοι τους, από πίσω είναι ο Θεός που ενεργεί αθόρυβα, και περιμένει πότε θα καταλάβουμε αυτό που μας είπε ο Χριστός, οτι: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Κατά Ιωάννην, κεφ.15. στ.5).
Ας Τον αναζητήσουμε σήμερα λοιπόν, ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.
Ας αρχίσουμε τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, για να μπορέσουμε να σώσουμε την πατρίδα μας που κινδυνεύει άμεσα.
Εξάλλου και ο γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, είπε στο λόγο του οτι: «ΠΡΩΤΑ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».
Καλή φώτιση και καλή δύναμη σε όλους.
Ο Θεός μαζί μας

Πώς αντιμετωπίζεται όμως το άγχος από έναν χριστιανό;

Οι παρακάτω πρακτικές συμβουλές απευθύνονται σε ανθρώπους που πιστεύουν στον Χριστό.
Εάν δεν πιστεύετε στον Χριστό, τότε δεν θα θελήσετε να τις εφαρμόσετε, και απλά θα πρέπει να μάθετε να ζείτε με το άγχος.Απιστία και άγχος πάνε μαζί και χωρίς Χριστό ο άνθρωπος είναι αδύνατον να απαλλαγεί από το άγχος.
Όσα και να σας λένε, όσα και να κάνετε, για να διώξετε το άγχος, απλά ξεγελάτε τον εαυτό σας. Χωρίς να πιστεύετε και να ζείτε εν Χριστώ, δεν θα μπορέσετε να το νικήσετε ποτέ.
Είναι όμως δυνατόν και ένας χριστιανός, για διάφορους λόγους, να έχει άγχος.
Ευαισθησία του χαρακτήρα, ανθρώπινες αδυναμίες, ελλιπής πίστη, οκνηρία, ακηδία, κυνήγι των ηδονών, ανεξομολόγητες αμαρτίες κ.λπ.Πηγή : Ενοριακή ζωή
Πώς αντιμετωπίζεται όμως το άγχος από έναν χριστιανό;
Ο τρόπος είναι πολύ απλός και εύκολος.
Με την περιφρόνηση.Το άγχος προκαλείται στον άνθρωπο από τους λογισμούς που δέχεται.
Οι λογισμοί είναι τριών ειδών, οι φυσικοί λογισμοί, οι λογισμοί που προέρχονται από τον Θεό και οι λογισμοί που προέρχονται από τον εχθρό του Θεού, δηλαδή τον διάβολο.
Είναι περιττό να σας πούμε ότι το άγχος προκαλείται από την τρίτη κατηγορία λογισμών.
Ποιο είναι όμως το χαρακτηριστικό αυτής της κατηγορίας λογισμών;
Ακριβώς ότι μας αγχώνει, μας πνίγει. Σε μία αιώνια και πολύ μεγεθυμένη κλίμακα αυτό λέγεται κόλαση. Η κόλαση θα είναι το αιώνιο πνίξιμο.
Το άγχος είναι μία πρόγευση της κολάσεως, μία ένεση κολάσεως που μας κάνει ο διάβολος. Συνεπώς, όταν ένας λογισμός μας αγχώνει, μας πνίγει, είναι φανερό ότι δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά από τον διάβολο.
Για αυτό και δεν πρέπει να ασχολούμαστε με αυτόν, αλλά μόνο να τον περιφρονούμε και να τον προσπερνούμε.
Κατά συνέπεια όταν ένας λογισμός μας αγχώνει, αυτό είναι σημάδι ότι πρέπει να τον περιφρονήσουμε.
Με αυτόν τον τρόπο σιγά σιγά απαλλασσόμαστε τελείως από το άγχος.
Απαιτείται όμως και να πολεμούμε συνέχεια την αμαρτία, την ραθυμία και την οκνηρία.
Άσκηση, νήψη, εργασία, προσευχή, αποφυγή της αμαρτίας είναι επίσης βασικοί τρόποι με τους οποίους νικιέται το άγχος.
Αυτός που διώχνει το άγχος είναι ο Χριστός, που μας ελευθερώνει τελείως από την αμαρτία και τον διάβολο και μας φέρνει μόνο φωτεινούς λογισμούς.
Αυτός είναι η μοναδική και αληθινή και αιώνια ανάπαυση.Όσο περισσότερο πλησιάζουμε προς τον Χριστό, τόσο περισσότερο απαλλασσόμαστε από το άγχος.
Σε τελική ανάλυση, υπάρχει μόνο μία λύση για να απαλλαγούμε μια για πάντα από το άγχος: να πλησιάσουμε στον Χριστό.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας

Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα. 
Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα, και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο.
Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας. Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά.
Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. 'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ειμπορεί να γίνει πράος και ησύχιος. Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή. 
Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού. Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω».
Φώτης Κόντογλου
proskynitis.blogspot

Άγιος Γέροντας Παίσιος: "Οι θλίψεις που μας προξενούν οι άνθρωποι"


 - Γέροντα, όταν κάποιος υπομένη κατά Θεόν τις θλίψεις και τις αδικίες που του προξενούν οι άνθρωποι, αυτή η υπομονή τον καθαρίζει από τα πάθη;
       Αν τον καθαρίζη λέει! Τον λαμπικάρει! Μα, υπάρχει ανώτερο απ’ αυτό; Έτσι μπορεί να εξοφλήση αμαρτίες. Βλέπετε, έναν εγκληματία τον δέρνουν, τον κλείνουν στην φυλακή, κάνει εκεί τον μικρό κανόνα του και, εάν ειλικρινά να μετανοήση, γλιτώνει την αιώνια φυλακή. Μικρό πράγμα είναι να εξοφλήση με αυτήν την ταλαιπωρία έναν αιώνιο λογαριασμό;
        Κάθε θλίψη να την υπομένετε με χαρά. Οι θλίψεις που μας προκαλούν οι άνθρωποι είναι πιο γλυκές από όλα τα σιρόπια που μας προσφέρουν όσοι μας αγαπούν. Βλέπεις, στους μακαρισμούς ο Χριστός δεν λέει: «μακάριοί εστε, όταν επαινέσωσιν υμάς», αλλά «μακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς»[xiv], και μάλιστα «ψευδόμενοι». Όταν ο ονειδισμός δεν είναι δίκαιος, αποταμιεύει κανείς. Ενώ, όταν είναι δίκαιος, ξοφλάει. Γι’ αυτό, όχι μόνον πρέπει να υπομένουμε αγόγγυστα αυτόν που μας πειράζει, αλλά και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να αγωνισθούμε στην αγάπη, στην ταπείνωση, στην υπομονή.
     Οι συκοφάντες βέβαια εργάζονται συνεργαζόμενοι με το ταγκαλάκι. Αλλά ο δυνατός αέρας συνήθως σπάζει και ξερριζώνει τα ευαίσθητα δένδρα που δεν έχουν βαθειές ρίζες· ενώ όσα έχουν βαθειές ρίζες, τα βοηθάει να προχωρήσουν τις ρίζες τους πιο βαθιά.
       Εμείς πρέπει να προσευχώμαστε για όλους που μας κακολογούν, και να ζητούμε από τον Θεό να τους δίνη μετάνοια, φωτισμό και υγεία και να μην αφήνουμε μέσα μας ούτε ίχνος μίσους γι’ αυτούς. Να κρατούμε μόνον την πείρα από τον πειρασμό, να πετούμε όλα τα φαρμάκια και να έχουμε υπ’ όψιν μας τα λόγια του Οσίου Εφραίμ: «Εάν συμβή σοι συκοφαντία, και μετά ταύτα φανερωθή το καθαρόν της συνειδήσεώς σου, μη υψηλοφρόνει, αλλά δούλευε τω Κυρίω εν ταπεινοφροσύνη τω λυτρουμένω σε από συκοφαντίας ανθρώπων, ίνα μη πέσης πτώμα εξαίσιον»
Άγιος Γέροντας Παίσιος

Ο Χριστός είναι «πολύ μπροστά» για την εποχή μας… και όχι το αντίθετο!

Η πίστη μας είναι σαν το μάτι. Δέχεται το μάτι μας μία τρίχα μέσα του; Όχι! Όσο μικρή κι αν είναι το ενοχλεί, το μολύνει.
Έτσι λοιπόν είναι και η πίστη μας.
Δεν μπορεί να δεχτεί έστω και μία μικρή αλλοίωση, διότι αργά ή γρήγορα θα μολυνθεί και από τη μικρή αυτή αλλαγή, από τη μικρή αυτή «τριχούλα» μπορεί να χάσουμε ολόκληρο το μάτι, να αλλοιωθεί δηλαδή σιγά σιγά τόσο πολύ η Ορθόδοξη πίστη, η οποία πλέον να γίνει αιρετική.
Η Εκκλησία βεβαίως «προσαρμόζεται» στους καιρούς όμως δεν αλλοιώνεται ουσιαστικά. Μπορεί π.χ. να χρησιμοποιεί την τεχνολογία, τα τηλέφωνα, τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο όμως αυτό δεν την επηρεάζει. Δεν χάνει την ορθότητα του δόγματος, την παράδοση των Θεοφόρων Πατέρων.
Λένε κάποιοι: «Η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονιστεί». Το θέμα όμως είναι τι εννοούν οι άνθρωποι όταν μιλούν για εκσυγχρονισμό. Μήπως εννοούν να καταργηθούν οι νηστείες; Να καταργηθεί η λατρευτική ζωή; Οι ιερείς να βγάλουν τα ράσα; Να ευλογήσει η Εκκλησία την ακολασία; Να ευλογήσει η Εκκλησία την ανωμαλία; Να ευλογήσει η Εκκλησία την εγωπάθεια; Διότι εάν εννοούν σαν εκσυγχρονισμό όλα τα παραπάνω ή παρόμοια, μάλλον έχουν χάσει την αίσθηση της ορθότητας της πίστεως, έχουν εδώ και καιρό αποκοιμίσει τα πνευματικά τους αισθητήρια.
Η Εκκλησία δεν αλλάζει, διότι η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Η Εκκλησία απλά για ποιμαντικούς λόγους χρησιμοποιεί κάποια μέσα του κόσμου προς ωφέλεια του κόσμου, χωρίς όμως να δεσμεύεται από αυτά. Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να αλλάξει. Οι σύγχρονοι άνθρωποι θα πρέπει να ταπεινωθούν ώστε να αποδεχτούν τον δρόμο προς την τελείωση που προτείνει η Εκκλησία, δηλαδή ο Χριστός.
«Η γλώσσα μέσα στην λατρεία είναι ακατανόητη» υποστηρίζουν κάποιοι. «Η ώρα που τελείται ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία δεν μας βολεύει» λένε κάποιοι άλλοι. «Είναι δυνατόν να θεωρείται αμαρτία το τάδε ή το τάδε; Που ζούμε;» λένε με αγανάκτηση μερικοί.
Η Εκκλησία αγαπητοί μου, δηλαδή ο Χριστός είπε: «Όστις θέλει…». Όποιος θέλει ας με ακολουθήσει, ας εφαρμόσει αυτά που λέγω ώστε να γίνει και αυτός κατά χάριν θεάνθρωπος.
Είναι όμως παράλογο οι άνθρωποι επειδή δεν θέλουν να μετανοήσουν, δεν θέλουν να βγουν από το βόλεμά τους, να χρησιμοποιούν διάφορα επιχειρήματα ώστε να βγάλουν -τρόπον τινα- άχρηστο ή και ατελή τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός μας προτείνει να ζήσουμε.
Ο άνθρωπος που δεν θέλει να αλλάξει, δεν θέλει να ταπεινωθεί, να κάνει δηλαδή υπακοή στον Χριστό, θα βρίσκει πάντοτε δικαιολογίες ώστε να αυτοδικαιώνει τις λάθος επιλογές του και να βγάζει τον Χριστό λάθος.
Η Ορθόδοξη πίστη μας, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας με το στόμα και την γραφίδα των Θεοφόρων Πατέρων της ,μας δείχνει τον τρόπο και τα κριτήρια της ζωής που θα πρέπει να ακολουθήσουμε εάν και εφόσον θέλουμε να προκόψουμε πνευματικά. Ας μην προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε λοιπόν την αμαρτία μας, πέφτοντας στην βλασφημία. Διότι είναι μεγαλύτερη αμαρτία να κατηγορούμε τον ίδιο τον Χριστό ότι δεν τα είπε «καλά», από το ίδιο μας το πάθος που ίσως θέλουμε να δικαιολογήσουμε δι’ αυτού του τρόπου.
Μπορεί βεβαίως κάποιος να υποστηρίξει ότι αυτά τα οποία λέγει η Εκκλησία δεν τα είπε ο Χριστός, όμως δι’ αυτου του τρόπου πέφτει στο μεγάλο αμάρτημα της βλασφημίας του Αγίου Πνεύματος, μιας και με το συγκεκριμένο σκεπτικού υποστηριζεί ότι δεν υπάρχει το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία.
Κοντολογίς. Η Εκκλησία όχι απλά είναι εκσυγχρονισμένη, αλλά για σωτηριολογικούς λόγους μένει (αν μου επιτρέπεται να πω ) και πίσω από την «εποχή» της. Ο κόσμος πρέπει να εκσυγχρονιστεί και όχι η Εκκλησία.
Διότι η Εκκλησία ήδη κινείται στους χώρους της Ζωής μετά την ζωή, μέσα στην Καινή Δημιουργία, στην «εποχή» κατά την οποία τα πάντα υπάρχουν εν Χριστώ… ενώ ο κόσμος σέρνεται ακόμα μέσα στην φθαρτότητα ενός πεπτωκότος παρόντος, τυφλωμένος να δει όχι μόνο το επίγειο μέλλον του αλλά ακόμα και να υποψιαστεί την αποτυχία των επιλογών του και να μετανοήσει.
Ο Χριστός έκανε «καινά τα πάντα» , γιατί επιμένουμε λοιπόν στα «παλαιά» τα οποία παρήλθαν;
Ο Χριστός είναι «πολύ μπροστά» για την εποχή μας…και όχι το αντίθετο!

Κάνει διακρίσεις ο Θεός;

Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού Σκανδαλίζονται πολλές φορές οι πιστοί από την ευτυχία των ασεβών και των άπιστων. Πραγματικά, όταν ρίξουμε ένα ...